Tanya Traboulsi

Το Beirut, Recurring Dream τοποθετείται σε μια πόλη που αιωρείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία – μια πόλη βιωμένη, ενεργή στη μνήμη και αδιάκοπα αναπαριστώμενη μέσα στον νου. Η Βηρυτός δεν αναδύεται ως σταθερή γεωγραφία αλλά ως ένα μεταβαλλόμενο σκηνικό: κατακερματισμένο από τον πόλεμο, την απουσία και την εξορία, κι όμως ακόμη ικανό να γοητεύει και να αποσταθεροποιεί.

«Έφυγα το 1983, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, κουβαλώντας θραύσματα: τα σημεία ελέγχου (checkpoints), τη θάλασσα κατά μήκος της παραλιακής λεωφόρου, το άρωμα από άνθη πορτοκαλιάς στον αέρα. Όταν επέστρεψα δεκαετίες αργότερα, η πόλη έμοιαζε ταυτόχρονα οικεία και ξένη, αποτελούμενη από διαδοχικές στρώσεις ιστοριών που δεν είχα ζήσει, κι όμως κατά έναν παράξενο τρόπο έφερα μέσα μου.»

Το έργο πραγματεύεται την ένταση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, τη μνήμη και την πραγματικότητα. Εδω, η Βηρυτός δεν προσεγγίζεται με διάθεση τεκμηρίωσης, αλλά ως μια σκηνή όπου η φαντασία έρχεται να καλύψει τα κενά της ιστορίας. Εγκαταλελειμμένοι εσωτερικοί χώροι, θαλάσσια τοπία, φευγαλέες συναντήσεις και οικογενειακά αρχεία συνυφαίνονται, επιτρέποντας στην πραγματικότητα και τη μυθοπλασία να διαχέονται η μία μέσα στην άλλη.

Εδώ, οι εικόνες δεν περιγράφουν απλώς, αλλά ανακαλούν αισθήσεις: το βάρος της ιστορίας μέσα σε ένα άδειο δωμάτιο, την οικειότητα μέσα στην απουσία. Σε μια εποχή όπου η Βηρυτός παρουσιάζεται συχνά μονοδιάστατα ως τόπος διαρκούς κρίσης, το έργο επιμένει στην πολυπλοκότητα της ανάγνωσής της, θέτοντας το ερώτημα πώς διαμορφώνεται το αίσθημα του ανήκειν όταν η πατρίδα είναι ταυτόχρονα παρούσα και απούσα.