Maria Quigley

Αυτή είναι μια ιστορία για το πώς η επαναληπτικότητα και η κρατική νοσταλγία μετατρέπουν τις εικόνες σε μνήμη. Ξεκινώντας από μια κατασκοπευτική τηλεοπτική σειρά του Ψυχρού Πολέμου, εξετάζει οκτακόσιες ώρες ρωσικής κρατικής τηλεόρασης και ακολουθεί τα ίχνη του ίδιου μηχανισμού που γέννησε τον Βλαντίμιρ Πούτιν.

«Το Eighteen Moments of Spring δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου στο σοβιετικής εποχής διαμέρισμα της γιαγιάς μου στην Αγία Πετρούπολη, εκεί όπου σχηματίστηκαν οι πρώτες μου αναμνήσεις. Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου σε αυτό το σπίτι, η τηλεόραση ήταν πάντοτε ανοιχτή.

Τα τελευταία έξι χρόνια έχω παρακολουθήσει σχεδόν οκτακόσιες ώρες ρωσικής κρατικής τηλεόρασης μέσα σε αυτό το διαμέρισμα. Δουλεύοντας μέσα στον χώρο, μετατρέπω την ίδια την τηλεόραση σε επιφάνεια εκτύπωσης. Μέσα σε απόλυτο σκοτάδι, πιέζω φωτοευαίσθητο φωτογραφικό χαρτί απευθείας πάνω στο γυαλί της CRT τηλεόρασης που θυμάμαι από παιδί, η οποία και δεν φέρει τη δυνατότητα παύσης ή επαναφοράς της εικόνας. Κάθε φύλλο αποτυπώνει ό,τι μεταδίδεται εκείνη τη στιγμή, καθοδηγούμενο απ’ όσα παρακολουθεί η γιαγιά μου. Το πρόγραμμα παρακολούθησης ορίζεται από την ίδια· άλλωστε, ήταν πάντοτε η επιμελήτρια αυτού που η Ρωσία σήμαινε για μένα. Αυτό το αρχείο γίνεται πλέον δικό μου.

Η γιαγιά μου γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1941, κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, όταν η πόλη ονομαζόταν ακόμη Λένινγκραντ. Μέσα από την οθόνη της, βλέπω τον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο να επιστρέφει καθημερινά, σαν ο χρόνος να έχει σταματήσει στο 1945. Συνολικά, έχω δημιουργήσει περισσότερες από πεντακόσιες τηλεοπτικές εκτυπώσεις από αυτήν την οθόνη. Παράλληλα, φωτογραφίζω το ίδιο το διαμέρισμα με μια γερμανική ξύλινη κάμερα της δεκαετίας του 1930, χρησιμοποιώντας το ίδιο φωτοευαίσθητο χαρτί με εκθέσεις στο φως που αγγίζουν τα είκοσι λεπτά. Ό,τι δημιουργείται εδώ είναι αντίγραφο κάποιου πράγματος που προϋπήρξε. Τα πάντα παραμένουν σωστά ακριβώς επειδή είναι αντεστραμμένα.»