Καλλιόπη Δημητρακοπούλου

Το έργο ξεδιπλώνεται μέσα στον εύθραυστο χώρο ανάμεσα σε τρεις γενιές: γιαγιά, μητέρα και κόρη. Μέσα από το βλέμμα της εγγονής, οι εικόνες χαρτογραφούν μεταβαλλόμενα πεδία αντίληψης, κληρονομιάς και πεποιθήσεων.

Ύστερα από σαράντα χρόνια χωριστής ζωής, μητέρα και γιαγιά συγκατοικούν ξανά. Το έργο ξεκίνησε με την επιστροφή του νεότερου μέλους της οικογένειας από το εξωτερικό, όταν οι τρεις γυναίκες βρέθηκαν και πάλι μαζί στην Αθήνα. Παρότι συνδέονται με οικογενειακούς δεσμούς, η καθεμία ακολουθεί τη δική της πορεία, διαμορφωμένη από βιώματα και κληρονομημένους τρόπους (μη)αντίληψης. Αυτό που αρχικά μοιάζει με σύνδεση αποκαλύπτεται σταδιακά ως προβολή, τροφοδοτούμενη από την ανάγκη για αναγνώριση και αποδοχή.

Το έργο παρατηρεί τις λεπτές μετατοπίσεις της οικειότητας. Οι ρόλοι μοιάζουν καθορισμένοι από την ηλικία, παραμένουν όμως ασταθείς. Καθεμία καταλαμβάνει και ταυτόχρονα αντιστέκεται στη θέση που της έχει αποδοθεί. Η φροντίδα κυκλοφορεί χωρίς να κατασταλάζει. Γίνεται ασαφές ποια φροντίζει και ποια αναζητά φροντίδα, πού αρχίζει η βεβαιότητα και πού διαλύεται.

Η παρεξήγηση δεν αποτελεί σύγκρουση αλλά συνθήκη. Μέσα σε αυτή τη μητριαρχική δομή, συναισθηματικά μοτίβα αντηχούν από γενιά σε γενιά. Ο χρόνος παύει να κυλά γραμμικά, καθώς χειρονομίες, εντάσεις και ρόλοι χαραγμένοι στη μνήμη επανεμφανίζονται και επαναλαμβάνονται. Στον πυρήνα του, το έργο θέτει το ερώτημα αν, προσπαθώντας να αντισταθούμε σε όσα μας διαμόρφωσαν, καταλήγουμε αναπόφευκτα να τα αναπαράγουμε.