Δανάη Δανίκα

Στο έργο Bordando el manto terrestre της Remedios Varo απεικονίζεται ένας πύργος όπου γυναικείες μορφές υφαίνουν το πέπλο του κόσμου και των μυστηρίων της ύπαρξης. Ο πύργος της Varo ορίζεται ως αφετηρία από όπου ξεδιπλώνεται μια χαοτική ακολουθία κοσμικών και απόκρυφων γεγονότων που συντελούν τον σύγχρονο κόσμο.

Φεύγοντας από τον πύργο, αφηρημένες συχνότητες ταξιδεύουν μέσα από τις διαδρομές της ύπαρξης, όπου μετατρέπονται σε κελαηδίσματα ή ενίοτε μοιρολόγια που μιλάνε για τη διττότητα της γένεσης, του θανάτου και του χρόνου. Η ερμηνεία της παρουσίας ήταν ανέκαθεν μυστήρια. Μέσω μιας αναδρομικής αναζήτησης στις ρίζες, αναδύεται ένα επίπεδο ύπαρξης μεταξύ παρόντος και παρελθόντος· ένας τόπος όπου η απουσία αποτελεί μέρος μιας αρμονικής ισορροπίας. Η συνύπαρξη απουσίας-παρουσίας δημιουργεί μια πλήρης κυκλική τροχιά με ασαφή αρχή και τέλος, όπως ορίζει το κελάηδισμα των πουλιών την αρχή και το τέλος μιας ημέρας.

Το έργο αποτελεί μια μελέτη της σχέσης υπαρξιακών ζητημάτων και πένθους στη λαογραφία, όπου αποτυπώνεται η ροή του χρόνου, η υλικότητα της φθοράς και η υπόσταση της αναγέννησης.