Χρυσάνθη Πιπίνη

«Η φωτογραφική σειρά Τη νύχτα φοβάμαι λιγότερο εξερευνά τον κόσμο του ονείρου, ανασυνθέτοντας μια εσωτερική τοπογραφία επαναλαμβανόμενων μοτίβων και προσωπικών μυθολογιών. Η νύχτα λειτουργεί στο έργο ως ένα διευρυμένο χρονικό πεδίο, δημιουργώντας έναν χώρο ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Αυτή η μεταιχμιακή συνθήκη επιτρέπει στο βίωμα να συγχωνευτεί με τη μνήμη, τη διαίσθηση και το τυχαίο.

Μια θεματική που διατρέχει το έργο είναι η σχέση μου με τον κόσμο: η επιθυμία για σύνδεση που συνυπάρχει με έναν εξίσου βαθύ φόβο έκθεσης και τριβής. Τα υποκείμενα των εικόνων είναι εσωστρεφή και αυτάρκη, ενώ φέρουν μια αίσθηση ετερότητας και μια αμφισημία ως προς το αν επιθυμούν να γίνουν ορατά. Η τελετουργική τους ακινησία υποδηλώνει μια απομάκρυνση από τον γραμμικό χρόνο και την καθημερινή πραγματικότητα. Το βλέμμα τους δεν συναντά ποτέ εκείνο του θεατή. Όπως και στην ανάκληση ενός ονείρου, κάτι παραμένει απρόσιτο.»